Het is 6 uur ’s ochtends en ik ben al op. Dat gebeurt me de laatste tijd vaker en het hoort bij het schrijven van een boek. Het onderwerp van mijn nieuwe boek hou ik nog even voor me omdat het non-fictie betreft en het rondbazuinen dan behoorlijk nadelig kan zijn, omdat het iets actueels betreft waar ik doorlopend onderzoek naar doe. Ik ga er mee naar bed, het maalt rond in m’n dromen en ik sta er weer mee op.
Frank kan tijdens de lunch iets tegen me zeggen dat heus binnenkomt en waar ik op reageer, terwijl mijn gedachten ondertussen blijven hangen bij een nieuw begin van een hoofdstuk dat beter, veelzeggender, duidelijker kan zijn. Schrijven is daarmee niet alleen voor de schrijver intensief. Zijn partner moet het irritante gegeven dat iets niet helemaal is blijven plakken regelmatig met de mantel der liefde bedekken.
Ik werd wakker met een nieuw idee en dat ga ik zo uitwerken, maar niet voordat ik deze eerste nieuwsbrief heb opgesteld want ik wil jullie, de allereerste abonnees, bedanken voor de interesse.
Het is mijn bedoeling om zodra er iets te melden valt, dat met een nieuwsbrief rond te sturen en waar het kan, jullie mee te nemen achter de schermen.
Er staat veel te gebeuren. In de laatste maand van het jaar komen er bijvoorbeeld prachtige publicaties aan waar veel tijd en energie in is gaan zitten en die hopelijk leuk en interessant zijn om te lezen. Nu al deel ik regelmatig links op sociale media, maar ik merk dat niet iedereen die dat wil ze te zien krijgt, door de grillen van het algoritme.
Deze nieuwsbrief geeft me het idee dat ik jullie direct kan benaderen. Het voelt intiemer en dat vind ik eigenlijk wel prettig.
Marc Evers graphic novel
Samen met tekenaar Gemma Plum en ‘colorist’ Marloes Dekkers werk ik aan het omzetten van mijn boek The great Marc Evers naar een graphic novel.
Vorig jaar volgde ik een lezing over ‘graphic journalism’, een mij toen nog onbekende vorm van journalistiek waarbij een waargebeurd verhaal in tekeningen wordt verteld. Ineens viel er iets op zijn plek: was mijn boek The great Marc Evers daar niet uitermate geschikt voor?!
Voor wie dat nog niet weet: het verhaal van Marc Evers gaat over hoe een jongen op zijn tweede jaar door de psychiater werd afgeschreven (‘zoek maar een instelling’) omdat hij een autismespectrumstoornis én een verstandelijke beperking heeft, en hoe Marc tegen alle verwachtingen in toch uit kon groeien tot Nederlands grootste Paralympisch zwemkampioen. Ik liep de deur plat bij de familie Evers en alle andere betrokkenen om hen te interviewen en dagboekaantekeningen, foto’s en video’s door te nemen.
Toen het boek af was, waren ze allemaal apetrots. Maar Marc, die altijd zegt wat hij denkt, zei ook: ‘Dat ga ik natuurlijk niet lezen. Veel te moeilijk.’ Voor tekeningen geldt iets anders: door er een graphic novel van te maken wordt het verhaal ook toegankelijk voor hem en daarmee voor een groter publiek.
Gemma Plum, stadstekenaar van Rotterdam, was voor haar korte journalistieke verhaal ‘Er zijn twee soorten mensen’ genomineerd voor de Plastiken Plunk (op haar website is een Engelstalige versie te vinden). Zij is met veel enthousiasme aan de slag gegaan met The great Marc Evers. Ook daar leer ik zelf weer heel veel van. Ze heeft het boek volledig uitgeplozen en per scène bedacht hoe dat in beeld gebracht zou moeten worden. Zijn er close-ups, of juist overzichtstekeningen nodig? Welke tekst moet er in de ballonnen? We hebben gepraat over structuur, over het einde, over de tekst en ga zo maar door. Het kostte haar maanden en toen lag er een dik pak papier waarin de opzet voor de graphic novel was opgenomen die ze inmiddels is gaan uitwerken. Marc Evers zag de eerste tekeningen en zei enthousiast: ‘Ja, zo is het precies gegaan!’
De komende tijd gaan we fondsen werven zodat Gemma er fulltime aan kan gaan werken. Er is ook al een uitgeverij geïnteresseerd, dus dat is mooi meegenomen.
En alsof dat nog niet genoeg is, heeft Marloes Dekkers zich ook bij ons team gevoegd. Marloes kleurt strips in en is daar zo goed in dat ze er allerlei prijzen mee heeft gewonnen. Ook dat was een openbaring. Op haar website kun je bijvoorbeeld zien wat het prachtige resultaat is van haar inkleuringen. Én omdat ook zij razend enthousiast over dit project is, heeft ze al een voorbeeld gemaakt van een van de pagina’s die Gemma heeft getekend.
We zullen op de Facebook-pagina van ‘The great Marc Evers’ ook regelmatig updates plaatsen. Het zou ons helpen als je die pagina liked (mits je Facebook hebt natuurlijk). En dat als je enthousiast bent over dit project, of mensen kent die dat zullen zijn, ze van deze Facebook-pagina of deze nieuwsbrief op de hoogte brengt.
Blog ‘Een schrijversleven in een Frans tiny house’
Maar er is meer om te melden!
Het afgelopen jaar heb ik op Instagram en Facebook blogs geschreven over ons leven in Frankrijk, een gewoonte die is overgebleven uit de tijd van de pandemie. Deze blogs zullen ook allemaal op mijn website komen te staan, waar ze gemakkelijker terug te lezen zijn.
Ik schrijf deze blogjes met veel plezier.
Naast het constant nadenken over ingewikkelde onderwerpen, is het zalig om even iets relatief korts en overzichtelijks te kunnen schrijven.
Daarbij heeft het me geholpen om de schroom die ik eerst voelde om persoonlijke dingen te delen, te overwinnen, ook omdat er zo veel enthousiaste en vrolijke reacties op zijn gekomen.
Verhalen, podcasts, documentaires enzovoorts
Het me leuk om op deze plek wat kijk- en luistertips te delen. Verhalen, podcasts, documentaires enzovoorts die indruk op me hebben gemaakt en die jullie misschien ook wel de moeite waard vinden.
Zo zag ik gisteren een korte documentaire van The New Yorker over een Russische bioloog die onderzoek doet naar walrussen in Siberië. Ik heb ademloos zitten kijken naar de bizarre hoeveelheden walrussen die er plots voor zijn houten hutje lagen, met als hoogtepunt twee walrussen die in de deuropening van zijn deurloze schuurtje vast kwamen te zitten. De boodschap van de documentaire is helaas triest (en die wordt aan het einde duidelijk), maar belangrijk.
De verhalende podcast Hoaxed heeft ook erg veel indruk gemaakt. Het is een mooie reconstructie van de Hampstead Hoax, een schokkende claim dat kinderen door een satanische sekte misbruikt zouden worden, die zich als een lopend vuurtje verspreidde en voor waar werd aangenomen. Wie zat er achter die hoax? En waarom sprongen complotdenkers er bovenop? Te vinden in elke podcast-app.
In de NRC las ik dit mooie stuk van Menno Sedee over een homostel dat een briefje in de bus vindt met een doodsbedreiging. Sedee onderzoekt wie erachter kan zitten en maakt zo ook een portret van de buurt waarin het stel woont.
Nog een prachtig stukje film, maar van een hele andere orde, is de videoclip van de (van oorsprong Franse) zanger Woodkid bij het nummer Reactor. Ik ben dol op animaties en deze, van een groep spookachtige kinderen die in een machine-dystopie lava beïnvloeden (!) is werkelijk verbluffend.
David Botti van The New York Times vindt familiefoto’s en ontdekt dat er een geheim in besloten ligt. Zijn werk bestaat normaal uit het analyseren van foto’s en video’s om reconstructies te helpen maken en hier neemt hij je mee terwijl hij dit geheim ontrafelt met als gevolg een schitterende, interactieve productie.