‘Ben je opgelucht?’
Die vraag heb ik de afgelopen weken veel gekregen.
Ik ken het nog van vorige boeken: je werkt er jarenlang aan, je twijfelt of het ooit een geheel wordt, en dan ligt het ineens met kaft en al in de winkel. Alsof het vanzelf is gegaan, terwijl je weet dat dat niet zo is.
Er zijn genoeg momenten waarop je zou kunnen denken: nu mag ik opgelucht zijn.
Als het manuscript af is.
Als het naar de drukker gaat.
Als je het eerste exemplaar in handen hebt.
Maar eerlijk gezegd heb ik me nog niet echt opgelucht gevoeld omdat er altijd iets nieuws is dat de ruimte overneemt die zo’n mijlpaal achterlaat.
Want als het boek er eenmaal is, begint het eigenlijk pas.
Kunnen lezers het vinden?
Wat halen ze eruit?
Raakt het iets?
Het meest verbaasd
Wat me na vijf jaar onderzoek naar hoe een moderne groep een sekte wordt, het meest heeft verbaasd, is dit: hoe klein het allemaal begint. Het liken van een quote, het klikken op een video, het drukken op de volgknop.
Niet met dwang of controle, maar met iets wat oprecht goed voelt.
Zingeving. Richting. Verbinding.
En misschien is dat ook waarom de reacties die ik nu krijg me zo raken.
De afgelopen weken heb ik veel berichten ontvangen. Er zitten lezers tussen die zich herkennen in het boek. Mensen die zelf in een sekte of gesloten groep hebben gezeten en die ineens patronen terugzien die ze toen niet konden benoemen. Anderen lezen het als een spannend verhaal en kijken met verbazing naar hoe ver het kan gaan.
En dan zijn er nog de Engelstalige lezers, die het Nederlandse boek hebben gekocht en het met een vertaal-app zin voor zin ontcijferen. Dat blijft voor mij misschien wel het meest onwerkelijk.
Intussen groeit ook de aandacht in de media. Ik werd onder meer geïnterviewd in de VPRO-gids en voor RTL Nieuws en in verschillende regionale kranten. En er kwam een eerste recensie in Trouw, waarin Iris Pronk schreef:
‘Foute goeroes zijn van alle tijden; wat dat betreft is Massaro oude wijn in een nieuwe zak. Maar In de greep van de goeroe is meer dan een zorgvuldig uitgeplozen sekteverhaal: het werpt een fascinerend licht op de risico’s van online zelfhulp en spiritualiteit.’
Dat is precies het gesprek dat ik met dit boek hoopte los te maken. Het gaat niet over één persoon, maar over iets groters: hoe beïnvloeding werkt, en waarom het zo moeilijk is om dat van binnenuit te zien.
Naakt lunchen
Dat gesprek hoop ik de komende tijd een zetje te blijven geven:
Op 28 mei ben ik te gast bij Naked Lunch in het Forum in Groningen, waar dichter Rense Sinkgraven me zal interviewen. Een dag later, op 29 mei, organiseren we een avond in Pakhuis de Zwijger in Amsterdam, samen met Stine Jensen, Jessica Terwiel en Jan van der Winden, onder leiding van Esma Linnemann. Beide avonden zijn vrij toegankelijk.
Je bent van harte welkom - en als je iemand kent voor wie dit onderwerp interessant is, geef het vooral door!
Misschien is opluchting niet helemaal het juiste woord voor deze fase. Maar wat ik wel voel, is dat het boek begint te leven op manieren die ik vooraf niet had kunnen bedenken.
Als dit onderwerp je raakt, denk ik dat dit boek je anders laat kijken naar hoe invloed werkt, ook buiten Bentinho Massaro.
Wil je me helpen?
Als je het boek uit hebt, helpt het enorm als je een korte review achterlaat, bijvoorbeeld op Hebban of Goodreads. Daarmee wordt het voor andere lezers makkelijker om het te vinden. En ken je mensen voor wie dit onderwerp interessant is, stuur het vooral door.
Heel veel dank en tot de volgende brief!